 |
| poster sedang viral |
Bukan Program Jualan Rahmah yang menjadi perhatian rakyat hari ini. Sebaliknya, sebuah pekeliling dalaman yang tular mengundang perbahasan apabila mengandungi arahan supaya Program Jualan Rahmah Madani (PJRM) dipertingkatkan kekerapan pelaksanaannya di beberapa kawasan Dewan Undangan Negeri (DUN) Johor dalam tempoh 26 Jun hingga 12 Julai 2026. Tempoh tersebut kebetulan hampir dengan Pilihan Raya Negeri (PRN), sekali gus mencetuskan persoalan mengenai rasional, keutamaan dan konsistensi prinsip pentadbiran.
Berdasarkan kandungan pekeliling itu, susulan lawatan kerja Timbalan Menteri Kementerian Perdagangan Dalam Negeri dan Kos Sara Hidup (KPDN), Fuziah Salleh, pihak berkaitan diminta menyelaras pelaksanaan PJRM dengan kadar yang lebih tinggi di beberapa kawasan tertentu. Empat DUN iaitu Puteri Wangsa, Bukit Batu, Kempas dan Senggarang disenaraikan menerima empat siri program dalam tempoh kurang tiga minggu, manakala Bukit Naning, Pemanis dan Sungai Balang dijadualkan menerima dua siri program.
Tiada siapa mempertikaikan manfaat Program Jualan Rahmah sebagai inisiatif membantu rakyat menghadapi kos sara hidup. Yang menjadi perhatian ialah mengapa kekerapan program ditingkatkan ketika PRN semakin hampir, serta apakah asas pemilihan kawasan yang menerima tambahan program tersebut. Sekiranya keputusan itu dibuat berdasarkan data keperluan seperti kadar kemiskinan, kepadatan penduduk atau permintaan setempat, kerajaan mempunyai ruang untuk menjelaskan asas pertimbangannya secara terbuka.
Namun, isu ini melangkaui soal pelaksanaan Program Jualan Rahmah. Isu sebenar ialah konsistensi prinsip.
Suatu ketika dahulu, pemimpin yang kini berada dalam kerajaan merupakan antara pengkritik paling lantang terhadap pelaksanaan program rasmi kerajaan dan pengumuman inisiatif kebajikan ketika hampir dengan musim pilihan raya. Hujah yang dibawa ketika itu jelas, iaitu kerajaan perlu memisahkan tanggungjawab pentadbiran daripada kepentingan politik agar tidak timbul persepsi bahawa program kerajaan memberi kelebihan kepada mana-mana pihak yang bertanding.
Kini, apabila sebuah pekeliling yang mengarahkan peningkatan kekerapan program kerajaan muncul dalam tempoh yang hampir dengan PRN, perbahasan yang sama kembali berulang.
Apa yang berubah?
Adakah prinsip yang diperjuangkan dahulu masih kekal, atau standard itu berubah apabila kedudukan politik turut berubah?
Persoalan ini memerlukan jawapan yang meyakinkan. Dalam demokrasi yang matang, kerajaan bukan sahaja perlu mematuhi undang-undang, malah memastikan setiap tindakan pentadbiran tidak menimbulkan persepsi bahawa sumber atau program awam digunakan dengan cara yang boleh ditafsirkan memberi kelebihan politik. Integriti pentadbiran bukan sekadar diukur melalui niat, tetapi juga melalui keyakinan rakyat terhadap proses yang dilaksanakan.
Kerajaan hari ini dibentuk atas komitmen untuk membawa politik yang lebih telus dan berteraskan tadbir urus yang lebih baik. Justeru, setiap keputusan pentadbiran akan dinilai berdasarkan piawaian yang pernah dijanjikan kepada rakyat.
Prinsip tidak diuji ketika menjadi pembangkang. Prinsip diuji apabila memegang kuasa.
Apa yang pernah dianggap tidak wajar tidak seharusnya berubah menjadi sesuatu yang boleh diterima hanya kerana landskap politik telah bertukar. Rakyat berhak mengharapkan standard yang sama terus dipertahankan tanpa mengira siapa yang mentadbir.
Cara terbaik meredakan polemik ini bukan melalui serangan balas politik, sebaliknya dengan ketelusan. Jika peningkatan kekerapan Program Jualan Rahmah telah dirancang lebih awal berdasarkan keperluan rakyat, kemukakan asas keputusan tersebut kepada umum. Penjelasan yang jelas akan mengukuhkan keyakinan, sekali gus mengelakkan pelbagai tafsiran yang boleh menjejaskan kepercayaan rakyat.
Akhirnya, rakyat tidak mempertikaikan usaha kerajaan membantu meringankan beban kos sara hidup. Yang menjadi perhatian ialah masa pelaksanaan, corak pengagihan dan keselarasan antara tindakan dengan prinsip yang pernah diperjuangkan. Dalam demokrasi, kerajaan bukan sahaja perlu berlaku adil, malah perlu dilihat berlaku adil. Apabila sesuatu tindakan menimbulkan persoalan yang munasabah, ketelusan bukan lagi satu pilihan, tetapi satu tanggungjawab.