Kenyataan Menteri di Jabatan Perdana Menteri (Undang-Undang dan Reformasi Institusi), Dato' Sri Azalina Othman Said berhubung isu penglibatan etnik Rohingya dalam perniagaan telah disalah tafsir oleh sesetengah pihak seolah-olah beliau mempertahankan keadaan tersebut. Realitinya, itu bukan mesej yang disampaikan. Apa yang dijelaskan Azalina ialah realiti undang-undang yang perlu difahami secara menyeluruh, bukannya dibaca secara terpisah untuk menyokong naratif tertentu.
Beliau menjelaskan bahawa setakat ini tiada peruntukan undang-undang khusus yang secara automatik menghalang seseorang warga asing daripada terlibat dalam urusan perniagaan yang dilakukan mengikut saluran yang dianggap sah di sisi undang-undang. Namun kenyataan itu sama sekali tidak bermaksud kerajaan merestui atau menutup mata terhadap kebimbangan rakyat mengenai isu tersebut.
Malangnya, ada pihak yang hanya memetik bahagian mengenai ketiadaan peruntukan undang-undang khusus tetapi mengabaikan persoalan lebih besar yang dibangkitkan Azalina berkaitan permit, penguatkuasaan, pelesenan dan pematuhan syarat kemasukan. Akibatnya, perbahasan awam tersasar daripada punca sebenar kepada polemik yang tidak menyelesaikan masalah.
Jika benar terdapat premis perniagaan yang dikendalikan oleh warga Rohingya atau mana-mana warga asing, persoalan utama bukan sekadar siapa yang berniaga. Persoalan yang lebih penting ialah bagaimana mereka boleh berada dalam kedudukan tersebut.
Bagaimana mereka memasuki negara ini? Apakah status imigresen yang dimiliki? Adakah permit yang diberikan membenarkan aktiviti perniagaan? Jika tidak, mengapa pelanggaran tersebut boleh berlaku dalam tempoh yang panjang tanpa tindakan berkesan?
Persoalan ini penting kerana setiap aktiviti perniagaan tidak berlaku secara bersendirian. Ia melibatkan pelbagai lapisan pemantauan dan kawal selia. Jika benar terdapat warga asing yang menjalankan perniagaan tanpa kelayakan sewajarnya, adakah Jabatan Imigresen tidak mengetahuinya? Jika premis-premis itu beroperasi secara terbuka, bagaimana pula dengan proses pelesenan dan penguatkuasaan oleh pihak berkuasa tempatan? Adakah semua syarat dipatuhi atau wujud pihak tertentu yang menjadi pemudah cara demi keuntungan sendiri?
Pada masa yang sama, Azalina turut mengingatkan bahawa sesuatu perniagaan tidak bertukar tangan secara sendiri. Jika benar terdapat penglibatan warga Rohingya dalam sektor tertentu, maka masyarakat juga perlu bertanya siapakah yang menjual, memajak, menyerahkan operasi atau membenarkan penggunaan lesen kepada mereka. Tanpa penglibatan pihak tempatan, perkara seperti ini tidak mungkin berlaku.
Atas sebab itu, isu ini tidak boleh dilihat secara sempit dengan hanya menyalahkan satu pihak. Ia melibatkan keseluruhan ekosistem penguatkuasaan, pematuhan permit, pelesenan dan integriti pentadbiran. Sebarang kelemahan dalam mana-mana rantaian tersebut akan membuka ruang kepada penyalahgunaan yang akhirnya menimbulkan keresahan dalam kalangan rakyat.
Azalina juga menegaskan bahawa semua warga asing yang memasuki Malaysia tertakluk kepada syarat kemasukan dan permit yang diberikan. Sekiranya mereka menjalankan aktiviti yang bercanggah dengan tujuan asal kemasukan atau melanggar syarat permit, tindakan boleh diambil mengikut undang-undang imigresen yang berkuat kuasa.
Justeru, naratif bahawa Azalina kononnya berkata "Rohingya bebas berniaga kerana tiada undang-undang menghalang" adalah tafsiran yang tidak lengkap dan terkeluar daripada konteks sebenar kenyataan beliau. Apa yang dibangkitkan bukan soal memberi ruang kepada warga asing, tetapi kegagalan menjawab persoalan yang lebih besar.
Jika benar perkara itu berlaku, bagaimana mereka boleh masuk? Bagaimana mereka boleh beroperasi? Bagaimana mereka boleh mendapatkan ruang dan peluang? Dan yang paling penting, siapakah yang membuka pintu kepada mereka?
Azalina tidak meminta rakyat menerima keadaan ini sebagai sesuatu yang normal. Sebaliknya, beliau meminta semua pihak melihat kepada punca sebenar dan menuntut penjelasan daripada pihak yang bertanggungjawab.
Kerana jika benar wujud pelanggaran syarat permit, kelemahan penguatkuasaan, penyalahgunaan lesen atau kegagalan pemantauan, isu sebenar bukan siapa yang berada di premis tersebut. Isu sebenar ialah siapa yang membenarkannya berlaku.
Sebab itu Azalina tidak mempersoalkan siapa yang berniaga. Beliau mempersoalkan bagaimana perkara itu boleh berlaku. Dan sehingga hari ini, itulah persoalan yang masih menuntut jawapan.
Tags
Berita