Menjelang setiap pilihan raya, sama ada PRK, PRN mahupun PRU, satu corak politik yang sama sering berulang. Nama Datuk Seri Najib Razak kembali menjadi tajuk utama, isu 1MDB dihidupkan semula dan pelbagai artikel serta komentar politik diterbitkan bagi mengaitkan UMNO dengan episod yang telah berlarutan lebih sedekad.
Jika matlamat utama adalah untuk memahami keseluruhan skandal 1MDB, mengapa tumpuan politik hampir sentiasa kembali kepada Najib, sedangkan pelbagai individu dan institusi lain turut memainkan peranan penting dalam kes tersebut?
Tim Leissner mengaku bersalah dalam prosiding di Amerika Syarikat. Goldman Sachs membayar berbilion dolar sebagai sebahagian daripada penyelesaian berkaitan skandal 1MDB. Roger Ng pula dikaitkan secara langsung dengan rangkaian yang berurusan bersama Jho Low. Malah terdapat kenyataan yang dikaitkan dengan Roger Ng bahawa Najib bukan sebahagian daripada kumpulan mereka.
Semua fakta ini berada dalam rekod awam dan diketahui umum. Namun dalam perbahasan politik, tumpuan sering diberikan kepada satu nama yang sama, manakala aspek lain yang turut membentuk keseluruhan cerita jarang mendapat perhatian yang setara.
Di sinilah rakyat mula melihat perbezaan antara proses perundangan dan kempen politik. Mahkamah mempunyai tugas menilai fakta dan bukti. Politik pula sering memilih isu yang memberi kelebihan kepada naratif tertentu.
Sebab itu setiap kali pilihan raya menghampiri, ramai mula tertanya-tanya sama ada serangan terhadap Najib benar-benar bertujuan mencari kebenaran atau sekadar menjadi instrumen politik yang digunakan untuk mempengaruhi persepsi pengundi.
PRN Johor 2022 menjadi contoh yang sukar dilupakan. Ketika kempen berlangsung, Najib bukan sahaja dikritik malah dihina secara terbuka melalui penggunaan gelaran "Plundering Idiot", yang boleh diterjemahkan sebagai penjarah bodoh atau penyamun bangang.
Matlamat strategi tersebut cukup jelas. Najib mahu dijadikan simbol kegagalan, dipermalukan di hadapan rakyat Johor dan dijadikan liabiliti politik kepada UMNO-BN. Musuh politik UMNO percaya penghinaan itu mampu membentuk sentimen pengundi dan mempengaruhi keputusan pilihan raya.
Keputusannya tidak seperti yang diharapkan.
Pakatan Harapan mengalami kekalahan besar, manakala pengundi Johor membuktikan bahawa mereka tidak membuat pilihan berdasarkan ejekan atau penghinaan terhadap individu. Keputusan tersebut menunjukkan bahawa politik kebencian tidak semestinya diterjemahkan kepada kemenangan politik.
Walaupun pengajaran itu telah diberikan oleh rakyat Johor, strategi yang sama terus diulang. Setiap kali pilihan raya semakin hampir, isu Najib kembali memenuhi ruang politik nasional. Naratif yang sama dihidupkan semula, disebarkan oleh kelompok yang hampir sama dan dijadikan senjata utama untuk menyerang UMNO.
Pada masa yang sama, perbahasan mengenai isu semasa yang lebih dekat dengan kehidupan rakyat semakin tenggelam daripada perhatian umum. Kos sara hidup, peluang pekerjaan, pertumbuhan ekonomi, pelaburan, prestasi pentadbiran dan pelaksanaan janji pilihan raya tidak lagi mendominasi perbincangan seperti sepatutnya.
Keadaan ini menimbulkan persoalan yang lebih besar daripada isu Najib itu sendiri.
Apakah yang sebenarnya cuba dialihkan daripada perhatian rakyat?
Mengapa setiap kali rakyat mahu menilai prestasi semasa kerajaan dan masa depan negara, perdebatan kembali tertumpu kepada isu yang sama?
Mengapa selepas lebih sedekad, Najib masih menjadi watak utama dalam kempen politik sesetengah pihak?
Jawapannya mungkin terletak pada nilai politik yang masih dikaitkan dengan nama beliau.
Dalam politik, tiada siapa menghabiskan masa dan tenaga menyerang sesuatu yang dianggap tidak lagi relevan. Tiada siapa menjadikan individu yang sama sebagai tema utama kempen selama bertahun-tahun jika individu tersebut tidak lagi mempunyai pengaruh terhadap sentimen pengundi.
Sebab itu serangan berterusan terhadap Najib sebenarnya mendedahkan sesuatu yang lebih besar daripada apa yang cuba dipaparkan.
Ia menunjukkan bahawa masih ada pihak yang percaya nama Najib mempunyai kesan terhadap landskap politik semasa. Ia menunjukkan bahawa masih ada pihak yang melihat beliau sebagai faktor yang mampu mempengaruhi persepsi pengundi. Ia juga menunjukkan bahawa selepas bertahun-tahun, masih belum wujud naratif yang dianggap lebih kuat untuk digunakan bagi menewaskan UMNO selain menghidupkan semula isu yang sama setiap kali pilihan raya menjelang.
Rakyat Johor pernah menunjukkan bahawa mereka mampu membezakan antara penghinaan politik dan pertimbangan rasional ketika membuat pilihan. Kematangan yang sama semakin berkembang dalam kalangan rakyat Malaysia yang semakin bijak menilai perbezaan antara proses mahkamah, fakta perundangan dan kempen politik.
Sebab itu, apabila pilihan raya semakin hampir dan nama Najib kembali mendominasi ruang politik, persoalan yang semakin relevan bukan lagi mengenai Najib semata-mata.
Persoalan sebenar ialah mengapa masih ada pihak yang memerlukan Najib sebagai tema utama kempen mereka.
Jika tawaran politik yang dibawa benar-benar kuat, mengapa isu yang sama perlu terus diulang?
Jika agenda yang ditawarkan benar-benar meyakinkan, mengapa nama Najib masih menjadi senjata paling kerap digunakan setiap kali rakyat dipanggil membuat pilihan?
Mungkin jawapan kepada persoalan itulah yang sebenarnya paling sukar dijawab menjelang pilihan raya negeri Johor tidak lama lagi.