Dalam landskap politik Malaysia, DAP sering membawa imej sebagai parti reformasi, demokratik, antirasuah dan pendukung pentadbiran yang telus. Namun, selepas menjadi sebahagian daripada kerajaan, khususnya selepas Pilihan Raya Umum ke-14 dan pembentukan Kerajaan Perpaduan pasca-PRU15, imej tersebut semakin terdedah kepada penelitian yang lebih kritikal.
Kritikan terhadap DAP bukan sahaja datang daripada lawan politik, malah turut berpunca daripada rekod janji yang tidak tertunai, perubahan pendirian, kompromi kuasa dan beberapa kontroversi pentadbiran yang menimbulkan persoalan tentang konsistensi parti itu terhadap prinsip yang diperjuangkannya.
Persoalan utama bukan sekadar prestasi DAP dalam pilihan raya tetapi sejauh mana penyertaannya dalam kerajaan benar-benar memperkukuh kestabilan negara, meningkatkan keyakinan rakyat terhadap institusi serta memperbaiki kualiti tadbir urus. Berdasarkan rekod pentadbiran dan pelaksanaan dasar, terdapat beberapa kelemahan yang wajar dinilai secara terbuka dan berasaskan fakta.
Kelemahan pertama yang sering dikaitkan dengan DAP ialah jurang antara janji politik dan pelaksanaan. Ketika menjadi pembangkang, DAP bersama Pakatan Harapan mengemukakan pelbagai komitmen seperti pengiktirafan UEC, pemansuhan Akta Hasutan, reformasi institusi dan pelaksanaan janji 100 hari. Namun selepas membentuk kerajaan, sebahagian besar komitmen tersebut tidak dapat direalisasikan atau ditangguhkan atas pelbagai alasan pentadbiran. Walaupun keputusan kerajaan dibuat secara kolektif, DAP tetap memikul tanggungjawab politik kerana parti itu merupakan antara pendukung utama agenda reformasi. Kegagalan memenuhi harapan rakyat akhirnya menjejaskan keyakinan terhadap manifesto pilihan raya dan mengukuhkan persepsi bahawa janji politik mudah berubah apabila kuasa diperoleh.
Kelemahan kedua ialah perubahan pendekatan politik apabila berada dalam kerajaan. DAP yang sebelum ini lantang mengkritik UMNO, BN, Akta Hasutan, salah guna kuasa dan kelemahan institusi dilihat mengambil pendirian yang lebih berhati-hati selepas menjadi sebahagian daripada kerajaan bersama UMNO. Perubahan ini boleh dianggap sebagai pragmatisme politik, namun ia juga menimbulkan tanggapan bahawa prinsip dikompromi demi kestabilan kerajaan. Reformasi seperti pemisahan kuasa Peguam Negara dan Pendakwa Raya masih belum disempurnakan, manakala reaksi terhadap beberapa keputusan berprofil tinggi melibatkan tokoh kerajaan dilihat kurang tegas berbanding ketika menjadi pembangkang. Keadaan ini menghakis kredibiliti moral parti yang sebelum ini menonjolkan imej sebagai pendukung akauntabiliti tanpa kompromi.
Kelemahan ketiga dapat dilihat melalui rekod pentadbiran di Pulau Pinang yang sering dijadikan contoh kejayaan DAP. Projek seperti Penang South Reclamation (Silicon Island), Pelan Induk Pengangkutan Pulau Pinang dan isu Bukit Kukus mencetuskan perdebatan mengenai keseimbangan antara pembangunan, kelestarian alam sekitar dan kebajikan masyarakat setempat. Bantahan daripada nelayan, NGO alam sekitar dan komuniti tempatan menunjukkan bahawa sebahagian projek tersebut tidak diterima secara menyeluruh. Perubahan justifikasi projek, daripada pembiayaan sistem pengangkutan kepada pembangunan ekonomi dan penyediaan tanah baharu, turut menimbulkan persoalan mengenai keutamaan dasar kerajaan negeri. Situasi ini membuka ruang kepada kritikan bahawa DAP turut berdepan cabaran yang sama seperti kerajaan terdahulu apabila melaksanakan projek berskala besar.
Kelemahan keempat ialah beban reputasi yang berpunca daripada kontroversi kepimpinan. Kes mahkamah melibatkan Lim Guan Eng berhubung projek terowong dasar laut Pulau Pinang masih dalam proses perbicaraan dan beliau telah mengaku tidak bersalah. Oleh itu, kes tersebut tidak boleh dianggap sebagai bukti kesalahan. Namun dari sudut politik, kewujudan pertuduhan terhadap bekas Setiausaha Agung DAP, bekas Menteri Kewangan dan bekas Ketua Menteri Pulau Pinang tetap memberi kesan kepada imej sebuah parti yang membina identiti berasaskan integriti dan antirasuah. Dalam politik, persepsi awam memainkan peranan penting. Pada masa yang sama, pergantungan kepada tokoh-tokoh tertentu turut meningkatkan risiko apabila kontroversi individu memberi kesan kepada keseluruhan reputasi parti.
Jelasnya, kritikan terhadap DAP bukan semata-mata berpunca daripada perbezaan ideologi, tetapi turut berkait dengan persoalan mengenai konsistensi antara janji, prinsip dan pelaksanaan. Janji yang tidak dipenuhi, perubahan pendirian, kontroversi pentadbiran dan cabaran kepimpinan telah menimbulkan persoalan terhadap kredibiliti parti sebagai pendukung reformasi. Dalam sebuah negara majmuk seperti Malaysia, setiap parti politik perlu membuktikan komitmennya melalui tindakan yang konsisten, tadbir urus yang telus dan kesediaan menerima semakan serta kritikan. Hanya dengan pendekatan sedemikian keyakinan rakyat terhadap sistem demokrasi dapat terus diperkukuhkan.