Manndzri Nasib: Jangan Alih Fokus, Jawab Persoalan RCI Tabung Haji
Teguran Menteri di Jabatan Perdana Menteri (Hal Ehwal Agama) terhadap Ahli Parlimen Tenggara, Manndzri Haji Nasib berhubung penggunaan ayat al-Quran ketika perbahasan Laporan Suruhanjaya Siasatan Diraja (RCI) Tabung Haji membuka satu lagi perbahasan yang lebih besar iaitu apakah persoalan-persoalan yang dibangkitkan mengenai pengurusan Tabung Haji sudah benar-benar dijawab?
Manndzri dalam penjelasannya menerima teguran tersebut secara terbuka. Beliau menegaskan bahawa ayat-ayat al-Quran yang dibacanya ketika perbahasan sama sekali tidak ditujukan kepada Menteri Agama secara peribadi, apatah lagi bertujuan menuduh menteri berkenaan sebagai munafik.
Sebaliknya, menurut beliau, ayat berkenaan digunakan sebagai peringatan umum terhadap perbuatan menipu, menyembunyikan kebenaran dan mendustakan sesuatu fakta.
Penjelasan itu penting kerana Menteri Agama sebelum ini menegur Manndzri supaya lebih berhati-hati menggunakan ayat al-Quran dan mempersoalkan sama ada Ahli Parlimen Tenggara itu sedang mengaitkan dirinya dengan sifat munafik.
Manndzri menafikan tafsiran tersebut.
Beliau menjelaskan bahawa dalam kaedah memahami nas terdapat prinsip “al-‘ibrah bi ‘umum al-lafz la bi khusus al-sabab”, iaitu pertimbangan dibuat berdasarkan keumuman lafaz dan bukan semata-mata kekhususan sebab sesuatu ayat diturunkan.
Dalam erti kata lain, sesuatu ayat mungkin mempunyai latar sejarah atau sebab tertentu, namun pengajaran yang terkandung di dalamnya boleh menjadi panduan umum selagi tidak terdapat dalil lain yang mengehadkan penggunaannya.
Atas asas itu, Manndzri berpandangan penggunaan Surah Az-Zariyat serta Surah Al-Baqarah dalam perbahasannya adalah suatu peringatan umum dan bukannya serangan peribadi terhadap mana-mana individu.
Namun di sebalik polemik mengenai penggunaan ayat al-Quran itu, mesej politik Manndzri sebenarnya jauh lebih besar.
Beliau mahu persoalan yang dibangkitkannya mengenai Tabung Haji diberikan jawapan.
Menurut Ahli Parlimen Tenggara itu, perkara yang lebih penting ialah menjelaskan dakwaan bahawa Lembaga Tabung Haji tidak memberikan respons terhadap teguran Bank Negara Malaysia serta beberapa persoalan lain berkaitan pengurusan institusi tersebut.
“Di sinilah perbahasan RCI Tabung Haji perlu kembali kepada persoalan sebenar yang perlu dijawab.”
Jika terdapat dakwaan mengenai kelemahan pengurusan, pelaburan, kedudukan kewangan, teguran pihak berkuasa atau keputusan-keputusan yang dibuat pada sesuatu tempoh, setiap dakwaan wajar diperincikan berdasarkan dokumen, tarikh dan pihak yang bertanggungjawab.
RCI seharusnya menjadi instrumen mencari kebenaran, bukannya sekadar bahan untuk membina persepsi politik.
Lebih menarik, Manndzri turut mengemukakan dua cadangan yang mempunyai implikasi besar.
Pertama, beliau mencadangkan supaya diwujudkan RCI Tabung Haji 2.0 bagi tempoh 2022 hingga 2026.
Cadangan ini membawa mesej yang cukup mudah: jika ketelusan benar-benar menjadi prinsip, penelitian terhadap Tabung Haji tidak sepatutnya berhenti pada pentadbiran terdahulu.
Prestasi dan keputusan selepas tempoh yang telah disiasat juga seharusnya terbuka kepada penelitian yang sama.
Sekiranya RCI digunakan untuk mengetahui apa yang berlaku pada masa lalu, rakyat tentunya berhak bertanya mengapa piawaian yang sama tidak boleh digunakan terhadap keputusan yang dibuat selepas itu.
Cadangan kedua mungkin lebih menarik perhatian, iaitu supaya satu RCI khusus diwujudkan terhadap Urusharta Jamaah Sdn Bhd (UJSB).
UJSB mempunyai kedudukan penting dalam sejarah penstrukturan semula Tabung Haji kerana entiti itu berkait secara langsung dengan pemindahan aset ketika pelaksanaan pelan pemulihan institusi berkenaan.
Justeru, cadangan supaya UJSB turut diteliti sebenarnya memperluaskan skop persoalan daripada sekadar “apa yang berlaku kepada Tabung Haji sebelum 2018” kepada persoalan yang lebih menyeluruh:
Apa pula yang berlaku selepas aset-aset tersebut dipindahkan dan bagaimana keseluruhan proses pemulihan itu akhirnya memberi kesan kepada Tabung Haji serta pendepositnya?
Inilah inti pati pendirian Manndzri.
Beliau bukan sekadar mempertahankan penggunaan ayat al-Quran yang dipertikaikan. Beliau sedang menegaskan bahawa fokus tidak seharusnya dialihkan daripada persoalan yang telah dibangkitkan di Dewan Rakyat.
Jika penggunaan sesuatu ayat dianggap kurang tepat, perkara itu boleh diperjelaskan.
Jika konteksnya disalah fahami, penjelasan juga boleh dibuat.
Namun selepas semua penjelasan itu selesai, persoalan mengenai Tabung Haji tetap perlu dijawab.
Apakah setiap teguran pihak berkuasa telah diambil tindakan?
Apakah semua keputusan pelaburan dan pengurusan yang dipersoalkan telah diterangkan secara lengkap?
Bagaimanakah pula kedudukan aset-aset yang dipindahkan kepada UJSB?
Dan jika RCI terhadap pengurusan terdahulu dianggap perlu atas nama kepentingan awam, mengapa penelitian yang sama tidak boleh dilanjutkan kepada tempoh 2022 hingga 2026?
Manndzri mengakhiri penjelasannya dengan satu peribahasa yang cukup tajam:
“Yang makan cili, memang akan rasa pedas.”
Di sebalik sindiran itu tersimpan satu pendirian yang lebih besar.
Jangan jadikan pertikaian mengenai satu ayat sebagai alasan untuk melupakan seluruh persoalan yang sedang ditanyakan.
Jika benar matlamat RCI adalah mencari kebenaran, maka kebenaran itu tidak sepatutnya mempunyai tarikh luput, tidak sepatutnya memilih pentadbiran dan tidak sepatutnya berhenti apabila persoalannya mula menjadi tidak selesa.
RCI Tabung Haji tidak seharusnya menjadi noktah. Jika masih ada persoalan yang belum terjawab, ia sepatutnya menjadi permulaan kepada penelitian yang lebih menyeluruh.
