Mengapa Datuk Seri Anwar Ibrahim mahu menunggu sehingga 2027 untuk mendedahkan maklumat kontrak kerajaan secara lebih terbuka, sedangkan beliau sudah hampir empat tahun menerajui pentadbiran negara?
Rakyat mula mengasak Anwar selepas beliau mengumumkan bahawa maklumat projek, identiti kontraktor dan nilai kontrak akan didedahkan kepada umum melalui pelaksanaan Akta Perolehan Kerajaan tahun hadapan.
Pengumuman tersebut nampak seperti langkah positif ke arah ketelusan tetapi kenapa tidak dari awal?
Rakyat juga mempunyai kepentingan untuk mengetahui bagaimana kontrak bernilai berbilion ringgit dianugerahkan sepanjang pentadbiran Anwar sendiri. Jika reformasi bertujuan memperkukuh akauntabiliti, mengapa keterbukaan yang lebih menyeluruh tidak dimulakan dengan rekod perolehan sejak November 2022?
Akta Perolehan Kerajaan 2026, Akta 882, menyediakan kerangka baharu bagi memperkukuh tadbir urus perolehan. Pelaksanaannya pada 2027 memerlukan persediaan pentadbiran tetapi itu tidak semestinya menghalang kerajaan daripada menerbitkan maklumat kontrak terdahulu secara bersepadu, tertakluk kepada peraturan kerahsiaan dan batas perundangan yang sah.
Rakyat ingin pengesahan tentang beberapa kontrak besar melibatkan syarikat yang mempunyai sejarah hubungan korporat dengan bekas Setiausaha Politik Anwar, Datuk Seri Farhash Wafa Salvador.
Pada Mac 2024, Farhash muncul sebagai pemegang kepentingan tidak langsung sebanyak 15.9 peratus dalam HeiTech Padu Berhad melalui Rosetta Partners. Pada April, HeiTech Padu menerima kontrak Jabatan Pengangkutan Jalan (JPJ) bernilai RM190.01 juta bagi penyelenggaraan infrastruktur teknologi maklumat dan sistem MySIKAP.
HeiTech Padu kemudiannya memperoleh kontrak Sistem Imigresen Bersepadu Nasional (NIISe) bernilai RM892.19 juta pada Oktober 2024. Nilainya disemak kepada kira-kira RM1.05 bilion pada Oktober 2025 susulan perubahan skop projek. Pada Februari 2025 pula, konsortium Voith–HeiTech menerima kontrak hidroelektrik TNB bernilai RM1.04 bilion, dengan bahagian HeiTech sekitar RM902.96 juta. Anwar tidak paparkan ini secara terbuka sebaliknya rakyat yang ‘mendedahkannya’.
Persoalan serupa timbul berhubung projek LRT Laluan Mutiara Pulau Pinang apabila usaha sama MRCB–Theta Edge menerima kontrak sistem rel bernilai RM3.028 bilion pada Ogos 2026. MRCB mempunyai kepentingan 90 peratus dalam usaha sama berkenaan, manakala Theta Edge memegang 10 peratus.
Farhash pernah memaklumkan bahawa beliau bersama rakan perniagaannya memperoleh kepentingan sebanyak 4.97 peratus dalam Theta Edge pada Mac 2024.
Pada Januari 2026, Lembaga Tabung Haji telah menjual keseluruhan 27.28 peratus kepentingannya dalam Theta Edge kepada Stealth Solutions Sdn Bhd, syarikat yang dikawal oleh Datuk Amrul Hisyam Alias. Transaksi itu menjadikan Stealth Solutions pemegang saham terbesar baharu Theta Edge.
Satu lagi kontrak strategik ialah pembekalan pasport dan kad pengenalan negara oleh NexG Berhad. Pada Ogos 2025, anak syarikat NexG memperoleh kontrak pasport bernilai siling RM1.728 bilion untuk tempoh enam tahun. Pada Oktober, syarikat itu menerima satu lagi kontrak bernilai RM732.72 juta bagi pembekalan penyelesaian kad pengenalan termasuk MyKad, MyTentera dan MyPOCA.
Secara keseluruhan, kedua-dua kontrak tersebut mempunyai nilai sekitar RM2.46 bilion. NexG, yang sebelum ini dikenali sebagai Datasonic Group, juga merupakan pembekal sedia ada bagi sebahagian keperluan dokumen identiti negara. Oleh itu, kesinambungan kontrak, kaedah pemilihan dan justifikasi nilai perolehan merupakan perkara yang wajar diperjelaskan.
Nama Farhash pernah muncul dalam perkembangan korporat berkaitan MMAG Holdings, syarikat yang turut mempunyai hubungan pelaburan dengan NexG. Pada Mac 2025, Farhash memperoleh kepentingan 19.9 peratus dalam MMAG sebelum melupuskan keseluruhan pegangan tersebut pada 31 Disember tahun sama. Anwar juga tidak paparkan keputusan tender ini.
Pada masa yang sama, dakwaan kewujudan rangkaian yang digelar mafia korporat telah mencetuskan kontroversi susulan laporan penyiasatan Bloomberg mengenai pertikaian penguasaan syarikat dan dakwaan campur tangan pihak penguat kuasa.
Terkini, kepentingan pemantauan kontrak turut terserlah melalui isu tunggakan RM314 juta kutipan hasil JPJ oleh MyEG dan Zetrix AI.
Pada 5 Oktober 2026, Anthony Loke mengumumkan penggantungan perkhidmatan berkenaan selepas hasil kerajaan yang dikutip antara 19 Mei hingga 30 September belum diserahkan sepenuhnya meskipun 35 peringatan telah dikeluarkan.
Isu itu bukan bukti kontrak asal dianugerahkan secara tidak sah. Namun, ia memperlihatkan bahawa ketelusan tidak boleh berhenti pada pengumuman pemenang tender. Keupayaan kontraktor memenuhi obligasi, pengawasan hasil kerajaan dan tindakan terhadap kegagalan pematuhan juga perlu dipertanggungjawabkan.
Di sinilah rakyat persoalkan tentang pengumuman Anwar. Mengapa kerajaan tidak menyediakan daftar bersepadu kontrak utama sepanjang 2023 hingga 2026 yang mengandungi kaedah penganugerahan, senarai pembida yang boleh didedahkan, nilai asal, perubahan kos, pemilikan manfaat serta status pelaksanaan?
Anwar tidak perlu menunggu sehingga 2027 untuk memperlihatkan kesungguhan terhadap ketelusan. Reformasi yang dijanjikan untuk masa hadapan akan lebih meyakinkan apabila keputusan yang dibuat sepanjang pemerintahannya sendiri turut dibuka kepada penelitian.
Rakyat bukan sekadar mahu mengetahui siapa yang akan mendapat tender pada 2027. Mereka juga berhak mengetahui siapa yang mendapat kontrak sejak 2023, bagaimana syarikat berkenaan dipilih, mengapa nilai projek berubah dan sejauh mana setiap ringgit wang awam telah dipertanggungjawabkan.
Ketelusan sebenar bukan hanya tentang apa yang kerajaan berjanji untuk dedahkan pada masa hadapan tetapi kesediaan menjelaskan keputusan yang telah dibuat sepanjang tempoh pemerintahannya sendiri.
Jika Anwar benar-benar mahu rakyat mengetahui siapa yang mendapat tender kerajaan, persoalannya bukan lagi mengapa perlu bermula pada 2027 tetapi mengapa rekod sejak beliau menjadi Perdana Menteri belum dibuka secara menyeluruh hari ini.