Datuk Seri Najib Razak sudah tidak berada dalam kerajaan sejak 2018 dan sedang menjalani hukuman penjara sejak Ogos 2022. Namun, setiap kali pentadbiran semasa diasak dengan persoalan yang sukar dijawab, namanya seolah-olah perlu dipanggil kembali.
Apabila rakyat mempersoalkan kos sara hidup, hutang negara, integriti, pelantikan politik, ketelusan atau kelemahan pentadbiran, rekod Najib sekali lagi dijadikan perbandingan.
Apabila janji reformasi PH bertembung dengan tindakan mereka sendiri, jawapan yang diberikan bukan penjelasan menyeluruh tentang keputusan semasa tetapi cerita tentang apa yang berlaku pada zaman Najib.
Rakyat muak, sampai bila seorang yang sudah tidak berkuasa mahu dijadikan perisai kepada mereka yang sedang memegang kuasa?
Najib tidak berada dalam Kabinet, tidak menentukan dasar kerajaan, tidak membentangkan belanjawan dan tidak mengawal kementerian atau agensi kerajaan. Beliau juga tidak membuat keputusan mengenai pelantikan politik, perolehan, percukaian, pelaksanaan subsidi atau keutamaan perbelanjaan negara pada hari ini. Oleh itu, apabila rakyat mempersoalkan sesuatu keputusan semasa, pihak yang wajib menjawab ialah mereka yang mempunyai kuasa untuk membuat keputusan tersebut, bukannya Najib.
Rekod Najib tetap boleh dinilai dan setiap keputusan sepanjang pentadbirannya boleh terus diperdebatkan. Kes mahkamah yang melibatkan beliau pula mesti melalui proses undang-undang yang adil dan teratur. Namun, akauntabiliti Najib tidak pernah memadamkan akauntabiliti PH. Najib bertanggungjawab terhadap keputusan yang dibuat ketika beliau memegang kuasa, manakala PH bertanggungjawab terhadap keputusan yang dibuat ketika mereka berada dalam kerajaan. Prinsipnya tidak rumit kerana Najib perlu menjawab untuk zamannya, tetapi PH mesti menjawab untuk hari ini.
Kedua-dua tanggungjawab itu tidak boleh dicampuradukkan sehingga setiap kelemahan semasa mahu diserahkan kepada seorang pemimpin yang sudah meninggalkan kerajaan sejak 2018. Menjadikan Najib sebagai jawapan kepada semua persoalan bukanlah satu bentuk pertanggungjawaban. Sebaliknya, tindakan itu hanya menimbulkan tanggapan bahawa namanya sedang digunakan untuk mengalihkan perhatian daripada persoalan sebenar yang masih belum dijawab oleh pentadbiran semasa.
Memang benar setiap kerajaan mewarisi dasar, komitmen kewangan dan masalah daripada pentadbiran sebelumnya. Namun, masalah warisan hanya boleh menjadi konteks kepada sesuatu penjelasan, bukannya alasan tanpa tarikh luput. Jika sesuatu dasar lama dianggap gagal, kerajaan hari ini mempunyai kuasa untuk membetulkannya. Jika sesuatu sistem dianggap rosak, kerajaan hari ini mempunyai kuasa untuk merombaknya. Jika berlaku ketirisan, kerajaan mempunyai kuasa untuk menyiasat dan mengambil tindakan. Jika sesuatu perjanjian dianggap membebankan negara, kerajaan perlu membentangkan dokumen berkaitan dan menjelaskan langkah pemulihan yang telah diambil.
Sejarah boleh menerangkan bagaimana sesuatu masalah bermula tetapi sejarah tidak boleh menggantikan kewajipan kerajaan untuk menyelesaikannya. Semakin lama sesebuah pentadbiran memegang kuasa, semakin besar tanggungjawabnya terhadap keadaan semasa. Mandat yang diberikan oleh rakyat bukan lesen untuk terus memandang ke belakang tetapi amanah untuk membawa negara bergerak ke hadapan. Jika segala masalah masih mahu dikembalikan kepada pentadbiran terdahulu, rakyat berhak bertanya apakah sebenarnya yang telah dilakukan oleh kerajaan hari ini untuk memperbaiki keadaan.
PH pula terperangkap dengan ukuran yang pernah ditetapkannya sendiri. Gabungan itu membina perjuangannya atas janji reformasi, ketelusan, integriti, kebebasan institusi dan pertanggungjawaban menteri. Ketika menjadi pembangkang, PH mempersoalkan setiap perbelanjaan, meneliti setiap pelantikan dan menuntut penjelasan terhadap setiap keputusan kerajaan. Maka, apabila PH menjadi teras pentadbiran, ukuran yang sama mesti diterima dan dikenakan kepada mereka.
Tidak boleh ketika menjadi pembangkang, setiap menteri diwajibkan menjawab tetapi setelah berada dalam kerajaan, persoalan rakyat dialihkan kepada pentadbiran terdahulu. Tidak boleh pelantikan politik dianggap salah ketika dilakukan oleh lawan, tetapi dirasionalkan apabila dilakukan oleh kerajaan sendiri. Tidak boleh ketelusan dilaungkan sebelum berkuasa, tetapi dokumen dan penjelasan menyeluruh menjadi sukar diperoleh selepas memegang kuasa. Tidak boleh juga rakyat dahulu disuruh menilai kerajaan berdasarkan prestasi, tetapi hari ini diminta menerima alasan bahawa segala masalah berpunca daripada Najib.
Reformasi bukan slogan yang hanya digunakan untuk memenangi pilihan raya. Reformasi ialah kesediaan menerima ukuran yang pernah dikenakan kepada orang lain. Jika PH benar-benar mahu membuktikan bahawa pentadbirannya lebih bersih, telus dan bertanggungjawab, buktikanlah melalui tindakan. Jawablah persoalan rakyat menggunakan angka, dokumen, garis masa, dasar dan hasil yang boleh dinilai. Jangan menjawab kritikan dengan sindiran, serangan peribadi atau cerita lama yang tidak menyelesaikan masalah semasa.
PH tidak perlu lagi membuktikan bahawa Najib bukan manusia sempurna. Seluruh negara sudah mengetahui perbahasan, kontroversi dan proses undang-undang yang melibatkan beliau. Perkara yang perlu dibuktikan oleh PH ialah sama ada mereka mampu mentadbir dengan lebih baik. Rakyat mahu mengetahui sama ada kehidupan mereka bertambah baik, institusi semakin bebas, perbelanjaan kerajaan semakin telus, pelantikan dibuat berdasarkan merit dan tindakan terhadap rasuah serta salah guna kuasa dilaksanakan tanpa memilih pihak. Inilah persoalan yang mesti dijawab oleh kerajaan semasa.
Masalah terbesar PH ialah sebahagian pemimpinnya masih mahu bercakap seperti pembangkang walaupun sudah berada dalam kerajaan. Mereka mahu terus menuduh, tetapi keberatan untuk menjawab. Mereka mahu terus mempersoalkan, tetapi tidak selesa apabila dipersoalkan. Mereka mahu rakyat mengingati setiap kesalahan pentadbiran lama, tetapi pada masa yang sama meminta rakyat melupakan janji mereka sendiri. Sebuah kerajaan tidak boleh selama-lamanya memerintah menggunakan modal kemarahan terhadap masa lalu.
Pada akhirnya, rakyat akan menilai apa yang berlaku di hadapan mata mereka. Mereka akan melihat harga yang perlu dibayar, pendapatan yang diterima, peluang pekerjaan yang tersedia, mutu perkhidmatan kerajaan yang diperoleh dan masa depan yang sedang dibina. Nama Najib mungkin masih berguna untuk membangkitkan emosi politik, tetapi nama Najib tidak boleh membayar bil rakyat, meningkatkan pendapatan, memperbaiki ekonomi atau menggantikan kegagalan membuat keputusan.
Najib sudah tiada dalam kerajaan sejak 2018 dan sedang menjalani hukuman sejak 2022. PH pula berada di pusat kuasa dengan pemimpinnya mengetuai kerajaan, menguasai kementerian dan mempunyai akses kepada seluruh jentera pentadbiran negara. Oleh itu, apabila rakyat bertanya mengenai keputusan hari ini, PH mesti menjawab berdasarkan tindakan dan prestasinya sendiri. Jangan mengalihkan soalan, mengubah tajuk perbincangan atau menjadikan Najib kambing hitam bagi setiap kelemahan pentadbiran.
Najib boleh terus dinilai berdasarkan masa lalunya, tetapi PH mesti dinilai berdasarkan kuasa yang sedang digunakannya hari ini. Seorang yang sudah tidak berada dalam kerajaan tidak boleh terus dijadikan perisai kepada mereka yang sedang memerintah. Jika PH benar-benar yakin terhadap prestasinya, jawablah dengan keberanian, fakta dan hasil yang nyata.
Jangan jadikan Najib perisai kegagalan PH.